"Γράμμα στη γιαγιά μου"

Η συγκίνηση και μόνο μιας γιαγιάς από το γράμμα που της έγραψε η εγγονή της, Πηνελόπη, με αφορμή το θέμα μιας έκθεσης στο σχολείο, ήταν η αιτία για να την δημοσιεύσουμε και εμείς εδώ στο Mommy's Fairytales και να της ευχηθούμε γρήγορη ανάρρωση. Άλλωστε οι πιο γλυκιές ιστορίες είναι αυτές που βγαίνουν από τις μικρές καθημερινές μας στιγμές.:

Μαραθώνας 18/2/13

Λατρεμένη μου γιαγιάκα,

Σου γράφω για να σου πω πόσο χαίρομαι που βγήκες από το νοσοκομείο. Είδες που όλα πήγαν καλά; Οι γιατροί είπαν στη μαμά πως σύντομα θα νιώθεις καλά και ότι ξεπέρασες τη δυσκολία, γιαγιούλα μου. 

Σήμερα πήγα στο σχολείο και ήμουν τόσο ευτυχισμένη. Ειδικά μόλις άκουσα ότι θα γράψουμε γράμμα για την γιαγιά σκέφτηκα ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να σου πω πόσο μεγάλη είναι η χαρά μου γύρισες στο σπίτι. 

Ανυπομονώ να έρθει το Σάββατο για να σε συναντήσω. Μάλιστα, θα σου φέρω το αγαπημένο σου γλυκό κι ένα βιβλίο λογοτεχνικό. Θέλω να συζητήσουμε και να γελάσουμε πολύ. Έχω μάθει και καινούργια ανέκδοτα. 

Κάθε μέρα προσεύχομαι να μας έχει ο Θεούλης όλους καλά. Έχε πίστη, γιαγιάκα μου και θα τα καταφέρουμε όλα.

Με πολύ αγάπη 

η εγγονή σου 

Πηνελόπη

Καλή Σαρακοστή!

Μπήκαμε στη σαρακοστή και μένουν 40 ημέρες για το Πάσχα! 40 ημέρες όμως νηστείας και προσευχής. Βρήκαμε και αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο από το www.facebook.com/KEFI.kids.educational.fun.ideas που περιγράφει τα έθιμα της σαρακοστής

Η Καθαρή Δευτέρα είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής.

Ονομάζεται έτσι γιατί ξεκινάει η νηστεία "ο καθαρμός" που θα προετοιμάσει τους Χριστιανούς για το Πάσχα. Είναι όμως και ημέρα αργίας για τους Χριστιανούς και απαγορεύεται κάθε εργασία
εκτός από το καθάρισμα των μαγειρικών σκευών από τα λίπη (γι’ αυτό και ονομάστηκε «Καθαρή»). Η αυστηρή νηστεία του Πάσχα διαρκεί 40 μέρες, όσες δηλαδή ημέρες νήστεψε και ο Χριστός στην έρημο, συν την μεγάλη εβδομάδα.

Την ημέρα αυτή εκτός από τα γνωστά νηστίσιμα εδέσματα τρώμε λαγάνα, άζυμο δηλαδή ψωμί της τεμπέλας νοικοκυράς, χωρίς προζύμι.

Αυτή τη μέρα επίσης φτιάχνουν οι γονεις για τα παιδιά τους την κυρά Σαρακοστή η οποία σύμφωνα με το ελληνικό έθιμο ήταν ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο που μετρούσε τις εβδομάδες της Σαρακοστής.

Στις περισσότερες περιοχές ήταν μια χάρτινη ζωγραφιά, καμιά φορά παρουσιάζεται και πάνινη παραγεμισμένη με πούπουλα - που μοιάζει με γυναίκα ξερακιανή, αυστηρή, με σταυρωμένα χέρια (λόγω προσευχής), χωρίς στόμα (γιατί δεν πρέπει να τρώει αφού νηστεύει), με επτά πόδια (όσες είναι και οι εβδομάδες ως το Πάσχα).

Κάθε Σάββατο που περνούσε, μετά την Καθαρά Δευτέρα, της έκοβαν και από ένα πόδι και με τα υπόλοιπα... προχωρούσε ο χρόνος προς το Πάσχα.

Το Μεγάλο Σάββατο έκοβαν και το τελευταίο της πόδι και το έβαζαν μέσα σε ξερό σύκο από αυτά που είχαν αποξηράνει το καλοκαίρι ή στο ψωμί που έψηναν για το βράδυ της Ανάστασης.

Όποιος το έβρισκε στη φέτα του ψωμιού που τού αναλογούσε ή στο σύκο που έπιανε στην τύχη από το καλάθι, θα του έφερνε τύχη.

Η πρώτη μου πεζοπορία

Τελικά οι πολλές αφηγήσεις παραμυθιών, ιστοριών και οι άπειρες συζητήσεις με τα παιδιά έχουν αποτέλεσμα. Παρακολουθούσα τον πεντάχρονο γιόκα μου να περιγράφει στη γιαγιά του, το πως πέρασε την προηγούμενη μέρα στην εκδρομούλα που είχαμε πάει. Δεν μπόρεσα να κρατηθώ και πήρα χαρτί και μολύβι και κατέγραψα τα λόγια του, γιατί ενθουσιάστηκα με τον ειρμό της σκέψης και του λόγου του. Ως γνήσια "μαμά κουκουβάγια" θα μοιραστώ μαζί σας,- χωρίς καμία δική μου διορθωτική παρέμβαση - την πρώτη ...προφορική...  έκθεση του γιόκα μου:

   Εχθές το απόγευμα συναντηθήκαμε με τους φίλους μας και πήγαμε πεζοπορία. Όταν φτάσαμε στο καταφύγιο ΦΛΑΜΠΟΥΡΙ, γράψαμε τα ονόματα μας και ξεκινήσαμε.

   Περπατήσαμε, περπατήσαμε... και φτάσαμε σε ένα μονοπάτι που έπρεπε να σκαρφαλώσουμε. Εγώ τα κατάφερα μια χαρά και προχωρούσα γρήγορα, αλλά η μαμά έτρεχε να με φτάσει και χτύπησε το πόδι της. Ε, σε ένα σημείο, έπεσα και εγώ, αλλά με σήκωσε ο οδηγός μας, που είχε δώσει και ένα μπαστούνι στη μαμά για να ανέβει την ανηφόρα πιο εύκολα.

    Όταν βγήκαμε στο δρόμο, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε άλλη διαδρομή για να φτάσουμε στο καταφύγιο. Όπως περπατούσαμε, το φεγγάρι μας φώτιζε το δρόμο, όπως ήταν στρογγυλό και είδαμε πολλά αστέρια στον ουρανό, που δεν φαίνονται στην πόλη. 

    Σε κάποια σημεία όμως, ήθελα να βλέπω πάρα-πάρα πολύ καλά, γι αυτό άναβα τον μικρό μου φακούλι.  Έτσι κάποια στιγμή, είδαμε έναν βάτραχο. Ήταν ένας μικρός βάτραχος. Το σώμα του ήταν πράσινο με μαύρες βούλες. Πηδούσε, τινάζοντας τα πίσω του πόδια και κατέβηκε τον γκρεμό χωρίς να πέσει. Μετά ο βάτραχος συνέχισε για τον προορισμό του, αλλά εμείς δεν τον βλέπαμε πια. 

    Εμείς, συνεχίσαμε το δρόμο μας, μέχρι το καταφύγιο. Καθίσαμε σε ένα κίοσκι, από όπου φαίνονταν τα φώτα της πόλης από ψηλά και ξεκίνησα, εγώ, να παίζω. Έτρεχα πάνω-κάτω και μετά σκόνταψα σε ένα "βράχο", που δεν είδα και ζήτησα το φακό από τη μαμά, για να εξερευνήσω το σημείο που έπεσα. Όταν βρήκα την πέτρα, την κλότσησα μακρυά. 

     Μετά η μαμά, βρήκε την ιδέα, να πάμε στο καταφύγιο, για να φάμε. Εκεί φάγαμε σοκολατόπιτα και καρυδόπιτα, η μαμά ξεκούρασε το πόδι της και μετά μας βρήκαν και οι φίλοι μας!

Παραγγείλαμε και φαγητό, αλλά εγώ έφαγα μόνο σαλάτα, επειδή μου φαίνονταν πολύ ωραία. 

    Μετά η μαμά μιλούσε με τους φίλους μας κι εγώ ήμουν πολύ κουρασμένος και κοιμήθηκα σε έναν πάγκο μέχρι να φύγουμε.